خرداد؛ خزان

          وی گفت، "به رنگ‌های دروغینِ آرزو، خود را/ ز بس فریفته‌ام ، شرم‌سارِ خویشتنم" و بعد ادامه داد، "به دوش ِ خسته‌ جان، بارِ جسم باید بُرد/ هنوز تا نفسی هست، بارِ خویشتنم". کسی آه کشید و رفت.